بخشش - دکتر طباطبایی

بخشش :

زندگی دایمي نیست،تمام چیزهایی که دوست داریم، روزی پژمرده و نابود خواهند شد. قلب همه­ ما ممکن است روزي بشکند؛ ناراحت شویم؛ به­ ما خیانت كرده یا ناامیدمان کنند، اما واقعيت زندگی همين است و نمي­توان از آن فرار كرد. وقتی برای فردی اتفاق وحشتناکي مثل: خيانت در رفاقت، قتل، تجاوز به عنف و… پیش می‌آید، احساس خشم و ترس می­کند و خود را در قالب قرباني بي­گناهي مي­‌بيند كه مورد ظلم واقع شده و به ­دنبال انتقام بر‌مي‌­آيد تا شايد از درد و هراس فزاينده­ درون آسوده گردد.

اتفاقات­ دردناكي كه براي ما مي‌افتد، زخم‌هاي عميق رواني پديد مي­آورد و طبيعي­ است كه خواهان عدالت و انتقام باشيم، اما نکته­ مهم، یادگیري چگونگي رهايي از رنج اسارت رواني­ آن فاجعه­ شوم است. هرچه کمتر در احساسات مخرب و ويرانگر غوطه‌ور شویم، به كمك نيروي پويا و بالنده­ بخشش و عفو، کیفیت زندگی­­مان بهتر خواهد شد.

وقتي کوله­‌باري از خشم و نفرت را حمل مي­کنيم، ديگر قادر نخواهيم بود که به اهداف زندگي خود برسيم. براي به­ دست آوردن­ آرامش بايد اشتباهات ديگران و خودمان را ببخشيم و قلب­مان را از نفرت خالي کنيم؛ چرا که تنفر نشانه­ ترس است. یاد گرفته‌ایم اگر کسي به ­ما آسيب برساند، از او متنفر ­شويم؛ چون مي­ترسيم که دوباره آن­ كار را تكرار كند.

بهترين راه­ غلبه بر ترس درون، بخشش است؛ با این­ کار در واقع خودمان را نیز بخشيده‌ايم. بخشش، اگرچه اتفاق‌هاي­ ناگوار زندگي را جبران نمي­كند، اما دردهاي مُزمن ­دروني را درمان­ مي­كند. بخشیدن دیگران به­ معناي فراموش کردن اشتباهات آن­‌ها نيست، بلکه به مفهوم پشت سرگذاشتن زجر و انزجار است. به این نکته توجه داشته باشیم که نفرت، بار سنگيني را روي دوش ما قرار مي­دهد، اما بدترين آسيب تنفر اين است­ که امکان شاد بودن را از ما مي­گيرد؛ گاه حتا نمی­توانیم كساني كه مرده‌­اند را هم ببخشيم.