انسان‌های امیدوار - دکتر طباطبایی

انسان‌های امیدوار:

یک لحظه فکر­کنید؛ اگر امید را از ما بگیرند زندگی‌مان چقدر بی­‌معنی و پوچ می­شود. در هر موقعیتی که باشیم، داشتن امید شرط اول بقا است. اگر انسان این گوهر ارزشمند را از دست بدهد، چه بداند و چه نداند «به دروازه­‌های جهنم قدم گذاشته و انسانیت خود را پشت­ سر می­گذارد». (انقلاب اميد- اریک­ فروم)

انسان­‌های امیدوار سرشار از نيرو و توان هستند و در تعقیب اهداف­شان در زندگی کمتر دچار افسردگی و اضطراب یا درماندگی‌های عاطفی و روانی می­شوند؛ چون همواره نشانه‌های تازه­ای در زندگی و اطرافیان خود می‌یابند. امید فقط این نقش را ندارد که در اوج غم و ناکامی تسلی‌بخش باشد، بلکه مانند خوش‌­بینی به ­شکلی مقتدرانه و شگفت­‌آور در زندگی هر انسانی تاثیرگذار است و در عرصه­‌های گوناگون نقش سازنده‌ای ایفا می­کند.

کارنامه­‌ی هریک از ما پر از عیوب اخلاقی ریز و درشتی­ است که با همت و اراده می­توانیم آن­ها را اصلاح کنیم؛ باور داشته باشیم که ورای همه چیز، خدای مهربانی هست که منشأ همه­‌ی خوبی‌ها و امید­هاست و تنها اوست که همیشه می‌ماند و راه درست را  به ما نشان­ می­دهد. به صبحی که دوباره شروع­ کرده‌ایم فکرکنیم،؛ به خورشید یا قطره­‌های باران؛ نگذاریم بعضی­‌ها خیال کنند آدم وامانده و پا شکست‌ه­ای هستیم که فقط چشم‌های دیگران را نمناک می­کنیم؛ باید آزاده زندگی کنیم و امیدمان فقط به خدا باشد. انسان‌های امیدوار این‌گونه‌اند.

بدون امید نمی‌توانیم دست به تجارب تازه بزنیم و خود را از اسارت عادت‌های نخ‌نما شده و کهنه برهانیم. به ­راستی چه­‌قدر این‌گونه هستیم؟ بهتر است با افرادی نشست و برخواست کنیم که هر وقت یادمان رفت، ناخودآگاه به ذهن­ ما تلنگر زده و امید را به یادمان آورند. اما متاسفانه، تعداد بدبین‌ها در جامعه­‌ی امروز بسیار بیش­تر از خوش‍بین‌ها است. در عین ياس، به­ پشتوانه‌ی ایمان و امید به­ خودمان امیدواری بدهیم؛ جلوی آینه بایستیم و بگوییم: ((چاله‌ها را می­بینم، اما با اراده پُرشان خواهم کرد؛ هراسی به دل راه نمی­دهم، خدا با من است.