تخریب خودمان - دکتر طباطبایی

تخریب خودمان

برخی اوقات ما خود را با حرف‌های بعضا منفی تخریب می­کنیم و مورد هجوم و بمباران عبارات و جملاتی که سرشار از بدبینی و منفی‌گری است قرار می­دهیم (تخریب خودمان). اگر کسی هم از ما تعریف کند. در جوابش می­گوییم: «هندوانه لای بغلم می­گذاری – یا سقف ترک خورد – یا از این حرف­ها به همه­ می­زند می­خواهد سر ما کلاه بگذارد» (البته تفاوت حرف آبکی با واقعی را باید بفهمیم).

باورمان نمی­شود این خصوصیات را داریم، همیشه خودمان را دست­‌کم می­گیریم، کم حساب می­کنیم، بدبخت و وامانده در نظر می­گیریم، اعتبار چندانی برای خودمان قایل نیستیم، ولی دیگران درباره ما این­ گونه فکر نمی­کنند. روی ما این­طور حساب نمی­کنند، خیلی‌ها هستند که جلوی پای­مان بلند می­شوند، به قیافه و تیپ و ظاهر و آهنگ کلام ما توجه می­کنند و به ما احترام می­گذارند و ما را تحسین و تایید می­کنند و پشت سرمان حرف‌های خوب می­زنند و روبروی­مان هم ما را ستایش می­کنند ولی بازهم ما آن­را به ­حساب تعارف می­گذاریم. یعنی براساس پیش‌­نویس­‌های بدبینانه­ ذهنی خودمان، همه امواج مثبتی که به سوی­مان می‌آید را رد می­کنیم و دست به تخریب خودمان می‌زنیم.

روزهای زندگی مانند طنابی است که نمی‌دانیم چه هنگام قطع خواهد شد، دو سوی آن، گذشته و آینده و میان‌اش، زمان حال قرار دارد. چه بسا ما دائم به گذشته‌ نگاه کنیم و حسرت بخوریم و دچار غم و اندوه شویم؛ شاید هم مدام نگاه‌مان به آینده است و در دل آرزوی دانستن‌اش را داشته باشیم.

اما واقعیت این است که ما جز زمان حال چیز دیگری نداریم؛ زیرا لذت یا رنج گذشته‌ را احساس نخواهیم کرد، و آینده نیز هنوز نطفه­ اش بسته نشده و رخ نداده است در این صورت، ما چیزی نداریم جز همین ساعت و دقیقه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم.  یادمان باشد نه گذشته را می­توانیم برگردانیم و نه رسیدن آینده را سرعت بخشیم. پس با خیالی آسوده از انرژی تپنده لحظه‌ها­مان بهره ببریم.

در معادله‌ زندگی‌، آینده‌ هیچ‌ وقت‌ با گذشته‌ برابر نیست،‌ چون انرژی گذشته مصرف و تمام شده ولی انرژی آینده هنوز دست نخورده و مصرف نشده است. فقط كافی‌ است‌ از لحظات امروز به‌­طور صحیح‌ استفاده‌ كنیم‌ تا پتانسیل آینده را با اندیشه‌ای صحیح، که در افکار امروز ما ریشه دارد، در موعد مقرر آزاد کنیم، پس امروز می‌تواند شروع‌ تازه‌­ای از ادامه‌ زندگی‌ ما باشد‌.