نقش ورزش در مثبت‌اندیشی - دکتر طباطبایی

نقش ورزش در مثبت‌اندیشی

کسانی که ورزش می­کنند، به ­واسطه حضور در محیط‌های ورزشی- باشگاه – مسابقات- تمرینات مداوم جسمی، و استفاده از انرژی تپنده آن و انرژی لحظه‌­ها به‌طور معمول افرادی مثبت‌­اندیش هستند. کمتر ورزشکاری را می­توان یافت که منفی ­بین، بدبین یا بداندیش در نگاهی عام باشد.

ورزشکار سیگاری یا معتاد معنایی ندارد، اصولا ورزشکاران دارای سپری امنیتی هستند، سیگاری‌ها به ورزشکار سیگار تعارف نمی‌کنند چون خجالت می­کشند یا ورزشکار به ­طرف مواد مخدر کشیده نمی­شود(هر قاعده‌ای استثنا دارد). شخصیت و شان و پتانسیلی که در یک ورزشکار وجود دارد به ­عنوان یک منبع انرژی،  همه­­‌ی اعضای خانواده را تحت­ تاثیر قرار می­دهد. عصبانیت ورزشکار هم حامل انرژی است، اگر ورزشکاران در حین مسابقه دست به پرخاشگری بزنند لحظه‌­ای و حباب است، یعنی شکست برای­شان امری موقتی است (یک نشانه­‌ی بارز مثبت‌اندیشی).

شاید ورزش از نظر تامین آینده اقتصادی و اجتماعی برای جوانان چشم ­انداز چندان روشنی نداشته باشد. قطعا تحصیل و درس خواندن تضمین ­کننده مطمئن‌تری برای زندگی آتی انسان­‌ها است. جنبه‌­ی مادی یا نگاه مادی داشتن به ورزش اساسا امر نادرستی است. نگاه ما به ورزش از جنبه­‌ی تربیت و تهذیب اخلاقی انسان­ و دور کردن او از منفی‌نگری، پلشتی و زشتی است.

ورزش نه تنها باعث سلامت جسم می­گردد بلکه از نظر روانی هم موجب تقویت چارچوب­‌های ذهنی می­شود و از جنبه کلی باعث کمال مطلوب انسان است، به­ خصوص در برخی رشته‌ها مثل هنرهای رزمی که تربیت اخلاقی هم در کنار فعالیت جسمی وجود دارد، به­ عبارت بهتر انسان اگر از سنین جوانی وارد جرگه ورزش شده باشد، مرام ورزشکاری چارچوب­‌های ذهنی و الگوهای ذهنی آنان را شکل می­دهد.

اگرچه مشخص­‌ترین کارکردهای اجتماعی نهاد ورزش؛ تفریح، سرگرمی و کسب هیجان ذکر شده است، اما افزون بر این، کارکردگرایان ساختاری؛ عملکردهای دیگری مانند افزایش سازگاری روانی و اجتماعی افراد، جامعه­ پذیری با نقش‌های اجتماعی، همبستگی اعضای جامعه از طریق علایق و فعالیت‌های مشترک ورزشی، ایجاد هویت ملی و اجتماعی، و فراهم ساختن عرصه‌‌ای مناسب برای افزایش تحرک اجتماعی را نیز جزو کارکردهای مهم نهاد ورزش بر می­‌شمارند.