قدرشناسی - دکتر طباطبایی

عمده­‌ترین مسأله­‌ای که هر كسي را از عمق جان ناراحت می­کند، این احساس است که ارزش کارش درک نمی­شود و آدم قدرشناسی در اطراف او نیست و مورد تحقير و بي‌مهري قرار مي­گيرد. ممکن است با داشتن لباسی فاخرخوشحال شویم یا اگر یک کیف چرمی گران­قیمت داشته باشیم، احساس خوبی به ما دست دهد. ولي نکته‌ی اصلی و مهم این است­ که هیچ چیز به غیر از هم­دلي، ما را از ته­ دل شاد نمی­کند. بسیاری اوقات تنها یک لبخند یا یک تشکر ساده و صميمانه، شخصی را آن­قدر خوشحال می­کند که اگر به­ او يك يا چند سکه‌­ي طلا می­‌دادید، چنین تاثيري ندا­شت. در روابط انسانی توجه و درک آن­چه که دیگران برای ­ما انجام می­دهند و به ­طور متقابل کاری که ما برای آن­ها می­کنیم، تعیین کننده­‌ی بسیاری از حالات روانی­ ماست.

باید کمی وقت بگذاريم و به بررسی، نگرش و مطالعه­‌ی همه جانبه‌­ی زندگی خود بپردازیم؛ بعد از آن که فهمیدیم از چه ویژگی‌ها و نعمت‌هایی در تمام موقعیت­‌های زندگی برخوردار بوده‌ایم، ارزش تمام زحماتی که دیگران برای­مان کشیده‌­اند را درك می­كنیم. عمیق شدن در زندگی باعث می­شود تا بفهمیم چه اندازه زندگی ­ما توسط محبت­‌های دیگران پربارتر شده است.

بعضی اوقات قدردان کسی هستيم که کاری برای ما انجام داده است، اما از گفتن آن ابا می­کنیم؛ در صورتی­که می­توانیم با رفتار خود به ­طرف مقابل نشان دهيم تا بداند ارزش محبتی را که در حق­مان کرده است، می­‌فهمیم، باید تشکر کردن را یاد بگیریم؛ حتا برای کار کوچکی که کسی برای­ ما انجام می­دهد.

قدرشناسی و سپاس يعنی­ برای حمایت‌هاي زیادی که از ما مي‌شود، چشمان­مان باز است؛ به ­این روش شادي بيش­تري در زندگی خواهيم داشت. اگر صبح كه از خواب برمی­خیزیم، به­ خاطر زندگی­، خانواده­، خانه­، دوستان، صبحانه­، سلامتي­ و روز تازه از خدا تشكر كنيم و روزهای بعد از آن­ هم به همین­ گونه شکرگزار باشیم، انصافاً آیا صفا و آرامش بیش­تری نخواهیم یافت؟

تشکركردن از خدا (شكر) موجب آرامش انسان می­شود. هربار که می­گوییم « خدایا شکرت»، درحقیقت خاطر نشان می‌سازیم که آن­‌چه دارم را می­‌پذیرم و آن‌چه که باید را یاد مي­گیرم. منشأ آرامش ذهن، تمرکز  بر موهبت‌هایی­ است که از آن‌ها بهره­مند شده‌­ایم و نه آن­‌چه نصیب­مان نشده است.