آفرینش برای خوشبختي - دکتر طباطبایی

آفرینش برای خوشبختي :

بياييم صادقانه درمورد زندگی فکر کنیم. آیا وقت­مان را صرف کارهای پرمعنایی می­کنیم که باعث خوشبختی می­شود یا بيش­تر سرگرم کارهای بيهوده هستيم؟ اگر به­ آخر زندگی­ برسيم­ آیا حسرت كارهايي كه نكرده‌­ايم و آرزوهاي از دست رفته‌­مان را نخواهيم خورد؟ اگر تنها یک ماه از عمر ما باقی مانده باشد، چه چیزی را تغییر می­دهيم؟

خوشبختی یعنی توجه کردن به هرلحظه­ زندگی و حضور محض در لحظه­، یعنی فرصت­ حاضر را قدر دانستن و در زمان حال زیستن. برخی افراد، زمان حال خود را با فکر كردن به خاطرات گذشته یا روياهاي آینده تخريب می­کنند. انسان سعادتمند فرزند زمان حال است؛ گرچه زندگی در زمان حال را به ­معنای نادیده گرفتن گذشته یا مهیا نشدن برای آینده تلقی نمی­کند. او می­داند برای خوشبخت شدن به ­دنیا آمده است؛ پس دراین مسیر، از هیچ تلاش و کوششی دریغ  نمی‌ورزد.

چنين نيست كه خداوند عده‌­ای را خوشبخت آفریده باشد و عده‌ای دیگر را بدبخت؛ منتهی ما انسان‌ها اسیر منفی‌بافی­ می­شویم و خودمان را از نعمت خوشبختی محروم می­گردانیم. خوشبختی، شادکامی و کامیابی، آرزوی دیرینه­ تمامی انسان­ها بوده است. همه­ ما محرومیت، درد، رنج، اندوه و مصیبت را پدیده­‌های تلخ زندگی می­دانیم و با تلاش، در پی رفاه و آسایش بیش­تر و به­ دست­ آوردن آن­چه مي­خواهيم، هستيم تا در نهايت خوشبختی و آرامش را در آغوش بگیریم.

پژوهشگران می­گویند؛ «خوش­بختی درواقع یک احساس خوب درونی ا­ست و­ می­دانیم مرکز احساسات و عواطف در مغز ما قرار دارد. نظام فکری بد می­تواند باعث احساس بد شود و برعکس افکار مثبت و سازنده به احساس خوب مي‌انجامد».

بی­ سبب نیست كه بسیاری از حکما گفته‌­اند: ((برای كسب خوشبختی باید آرزوها را کم کرد)). انديشمندان معتقدند: ((هـرچه لهیب آرزو بیش­تر زبانه بکشد، آدمی بیش­تر در رنج و عذاب می­افتد، و هرچه شعله­ آرزو کم فروغ­تر باشد، از رنج و عذاب کاسته می­گردد و انسان به آرامش- که مقدمه­ سعادت و خوشبختی ا­ست – نزدیک­تر می­شود)).